nú heyrist þetta orð í tíma og ótíma, annaðhvort borið fram sem algjörlega eða algerlega, freka fyndið að hlusta á þegar þetta er ofnotað í samræðum fólks..
Ekki alls fyrir löngu vorum við stödd úti á landi og fórum í stórmarkað sem ekki er svo sem í frásögur færandi, nema fyrir það hvað afgreiðslufólk getur verið pirrað út í kúnnann ef hann er að versla óvenjulega mikið í einu.
Þetta hefur a.m.k. komið tvisvar fyrir okkur og í þessu tilfelli var það stuttu eftir að verslunin opnaði svo ekki var það út af þreytu hjá viðkomandi starfsmanni. Þú færð það á tilfinninguna að þú eigir bara að borga og koma þér og vörunum í burtu sem fyrst ...
kv.dóra

það hlýtur að vera merki um þroska (eða þá að maður er búin að sætta sig við aldurinn ) þegar maður er farinn að geta hjólað með hjálm og er slétt sama hvort maður sé innilega hallærislegur eða ekki!!  Mér fannst það a.m.k. þegar við , ( þrenn hjón á besta aldri )
hjóluðum einn góðviðris laugardaginn í höfuðborginni nú fyrir skömmu.  Það fór eiginlega alveg dagurinn í þetta , við fórum nú rólega yfir, þetta átti að vera skemmtiferð en ekki neinn sprengur.  Þetta skiptist í nokkrar pásur, svo sem vatnspásu, súkkulaðipásu, dyrkkjarpásu, sushipásu, hamborgarapásu og íspásu....
Þegar flest allir fóru í útilegur um helgina vorum við svo heppin að vera boðin í grillveislu og varðeld á Ströndinni og enduðum kvöldið með því að fylgjast með sólarlaginu.  Meiriháttar kvöld...

þá er maður kominn heim aftur og gekk heimferðin miklu miklu betur.  Ég var búin að ´´heilaþvo´´  barnið dagana á undan með orðunum, ´´ og hvað gerum við í flugvélinni´´    ´´ spennum beltið´´  veiiii, og svo klöppuðum við .  Þetta virkaði áð nokkru leiti,  hann settist í sætið og sagði Logi prófa og svo setti hann beltið sjálfur á sig.  Vandamálið var það að vélin var ekkert tilbúin strax í flugtak þó við værum það....             svo sofnaði þessa elska loks í fanginu á ömmu sinni og var þar alla ferðina, rétt fyrir lendingu tókst mér að setja hann í sætið sitt og hann svaf lendinguna af sér.    Stuttu fyrir lendingu tók ég eftir ungum manni sem var aðeins við skál og skýringin var sú að hann var svo flughræddur.  Hann var engum til ama, var bara í sætinu og spjallaði / bullaði við unga stúlku sem hann sat hjá.  Það var ekki fyrr en vélin var lent og flest allir staðnir upp og farnir að finna farangurinn sinn.  Þar á meðal var maður er hafði setið við hliðina á mér.  Svo fer þessi drengur sem var við skál eitthvað að troðast og sessunautur minn biður hann um að vera ekki með þennan troðning.  Það var eins og kveikt hefði verið á eldspýtu, hann rýkur í manninn og tekur hann hálstaki og lamdi hann og barði.  Öllum dauðbrá en sem betur fór tókst stúlkunni að tjónka við hann og fólk hleypti þeim framar því hann ætlaði áfram að lúskra á manninum.  Hvað hefði gerst ef vélin hefði verið á flugi þegar þessi uppákoma átti sér stað ???
Svo er maður bara búin að vera eins og skítur síðan maður kom heim, var reyndar kvefuð þegar ég fór út...er að verða dálítið þreytt á þessum hósta.´.....
kv.dóra

Amman og afinn eru í bíl á leið suður með eitt barnabarnið sem er á þriðja ári.  Þetta er nokkuð löng bílferð og barnið er farið að þreytast.  Komið er fram yfir venjulegan háttatíma hjá þessari elsku en hann ætlar ekki að gefa sig og þrjóskast við að halda sér vakandi.  Svo er kvöldsólin að stríða okkur og gerir litla manninn enn pirraðri .  Allt er reynt til að afa ofan af litla krílinu og teppi sett á milli höfuðpúðanna í framsætinu til að sólin angri hann ekki.  Það gengur ágætlega til að byrja með, svo kemur allt í einu sendind úr aftursætinu, yfir teppið og lendir á gírstönginni.. og barnabarnið segir yesss...    og hlær sínum grallarahlátri...  þetta var tuskudýrið sem helst er ekki hægt að vera án þegar svefninn sækir að.  Svona gekk þetta nokkrum sinnum, og alltaf hrópað yes í hvert skipti,  amman og afinn reyndu ýmsar raddtegundir til að fá krakkann til að hætta þessu en áttu samt bágt með sig að fara ekki að skellihlæja

Amma fór svo með litla pjakkinn í flugvél og þóttist nú vera með allt undir ´´kontról´´.  Við vorum sem betur fer með þeim fyrstu inn í vélina, fundum sætið okkar og amma ætlaði að spenna beltið á drenginn, þá hvað við þetta svaka öskur, neiiiiiii.... neiiiii.......  Ég hugsaði með mér , vá ætlar þetta að vera svona sekmmtileg ferð,
en sem betur fer tókst mér einhvernveginn að dreifa athyggli hans og hann hætti .  Sem betur fer var þetta einungis tveggja og hálfs tíma flug.  En strax á fyrstu mínútunum var ég búin að fara yfir öll afþreyingarefnin sem ég var með.  Ég hafði keypt legó slökkviliðsbíl í flugstöðinni og það átti nú aldeilis að púsla honum saman  á leiðinni og átti það nú örugglega að taka nokkra stund.  Um leið og þetta var orðið að bíl þá var áhuginn farinn líka,  amma hafði líka keypt einhverja límmiða með hestamyndum , þetta var áhugavert í einhvern hálftíma eða svo...   Hvað næst... jú ég var nú með tvær bækur í töskunni og dró aðra þeirra fram til að byrja með... nei hún var ekkert spennandi, jú það var hægt að pússa hana aðeins með snýtubréfinu sem amma var alltaf að angra drenginn með.... svo var bókinni skellt aftur og snýtubréfinu kastað út í loftið og lenti það í kjöltunni á farþeganum sem sat í mestu makindum ( ef það er hægt þegar krakki situr fyrir aftan mann og er að hamast í því að taka borðplötuna niður, setja hana upp aftur , taka niður, upp aftur... ) í sætinu fyri framan..
oh my god ... amma hallaði sér fram og sagði fyrirgefðu .... og bréfið kom svífandi til baka...
svo var komið að lendingu og þá var aftur öskrað og gargað þegar spenna átti beltið, og nú var ekki hægt að dreifa athyggli barnsins á nokkurn hátt og amma játaði sig sigraða og hefur aldrei upplifað hægari lendingu fyrr...
kv. dóra

glampandi sól vakti mig í morgun og svona hér um bil logn.  Það er nú ekki hægt að fara fram  á meira í þessu lífi..  Ef einhver þarf að æfa sig í umferðinni á höfuðborgarsvæðinu og er eitthvað ragur þá er laugardags eða sunnudagsmorgunn kjörinn tími til þess.  Miðborgin er eins og lítið þorp úti á landi á þessum tíma sólarhringsins.  Sárafáir á ferli, aðallega útlendingar í göngutúr og þeir bílar sem eru á ferð eru frá hreinsunardeildinni.  Eftir að hafa skúrað yfir íbúðina ákvað ég að fá mér nú smá göngutúr og undirbúa mig þannig fyrir barnapíustörf kvöldsins, og á maður svo ekki alltaf að verðlauna sig með því að koma við í bakaríinu á leiðinni heim.  Svo er spurning hvort ég hafi farið í göngutúr til að hafa afsökun fyrir því að fara í bakaríið, ég á eftir að finna út úr því.  Auðvitað verður svo fylgst með söngvakeppninni í kvöld, ekki spurning.  En engu ætla ég að spá um úrslitin, við vinnum auðvitað eins og alltaf
Ýmislegt er nú í gangi í hverfinu sé ég út um gluggann hjá mér , t.d. eru íbúar í næstu blokk núna með slökkviliðsmann hjá sér sem er að kenna þeim á slökkvitæki og hvernig beita eigi eldvarnarteppi og leyfir þeim sem vilja prufa að slökkva eld sem logar í tunnu á bílastæðinu .  
Ég hefði viljað sjá slökkviliðsbíl með körfu fara í hæstu stöðu til að sjá hversu margar hæðir þessir bílar geta farið upp í ..  maður hefur heyrt að þeir komist ekki hærra en á sjöttu hæð !!!  
kv.dóra

maí flýgur áfram og ekki beint mikið sem líkist sumri ennþá.  Það er trúlega aðeins of snemmt að örvænta ennþá..
stundum er fólkið á þessum bæ ekki í stuði til að elda og ekkert voðalega svangt , látið er nægja að fara í einhverja lúguna og kallast það að fara út að borða.  Einu sinni sem oftar létum við þetta eftir okkur, betri helmingurinn pantaði þrjár pylsur með öllu nem.......  afgreiðslustúlkan greip fram í og sagðist ekki þurfa að vita meira fyrr en greiðsla hefði farið fram, einungis vildi hún vita á þessu stigi málsins , hvort við ætluðum að fá fleira....  Það munaði ekki miklu að við keyrðum í burtu án þess að versla þarna
Það var nóg að gera um helgina við að kíkja á alls konar sýningar, bæði málverkasýningar og fatasýningar.
Auðvitað fylgdist maður svo með júróvision í gærkvöldi og fylltist stolti fyrir litla ísalandið
kv.dóra

samkvæmt dagatalinu er sumarið komið,  og það er byrjað að rigna,  náunginn á neðri hæðinni er að berja í gríð og erg, ég geri ráð fyrir því að hann sé að setja upp myndir, frúin ða efri hæðinni er að þrífa heyri ég líka því húsgögnin eru á ferð og flugi
núna í augnablikinu er ég í letikasti og er að glápa a.m.k. með öðru auganu á mynd í sjónvarpinu
kv.dóra

nú er orðið langt síðan maður hefur gefið sér tíma til að setja eithvað hér inn.  Það eru allir komnir  (eða flestallir )  á féssíðuna svo þetta er örugglega orðið hallærislegt...
ég hef stundum velt því fyrir mér hverjir það séu sem henda ruslu út um bílrúðuna þegar þeir eru á ferð..
eru það bara þeir sem vilja álver... ég bara spyr..
undanfarna daga höfum við haft í nógu að snúast, það er búið að þeytast út á land og taka alldeilis til hendinni þar, og haft nóg að gera við að snýta barnabörnum , sem endaði svo náttúrulega með því að yours trulý kvefaðist auðvitað líka og var með sár fyrir neðan nefið eftir allar snýtingarnar eins og blessað barnabarnið.
Nú erum við komin aftur á mölina og ég var bara að slufsast í dag.  Er búin að vera ein að flakka á milli verslana og mér finnst eins og ég sé búin að vera í útlöndum.  Ég fór í Korputorg, Smáralindina, Ritu og Femin.
Fékk mér snarl og kaffisopa hjá Jóa Fel.. voða næs bara.
Ég var að skoða krakkabuxur í Hagkaup, nánar tiltekið gallabuxur á tveggja ára og þær eru komnar upp í sexþúsund krónur... mér finnst þetta brjálæði
kv. dóra 

við hittum Giljagaurnana í Skugganum seinni partinn á föstudeginum og byrjuðum á því að fá okkur gott kaffi og sætabrauð.  Svo var skundað af stað á leiksýninguna Sannleikann í Borgarleikhúsinu.  Það reyndist bara vera hin ágætasta skemmtun og við fórum út léttari í lund.  Þaðan var haldið á pizzustað sem við höfðum ekki farið á áður og sátum við fjögur við gluggann þegar allt í einu stoppar manneskja fyrir utan gluggann og brosir sínu blíðasta, þetta voru þá Katrín og Tóti sem áttu leið hjá og þekktu okkur gegnum glerið.
Laugardagsmorgunn rann upp sólríkur og fallegur.  Við fjórmenningarnir létum eins og við værum erlendis og kíktum í ´´mollið´´   eini munurinn var sá að við komum ekki hlaðnar pinklum út núna
Nú var sykurþörfin farin að segja til sín og því var haldið á kaffi París og pöntuð súkkulaðikaka og heitt súkkulaði með rjóma, ummmm
Nú var Kolaportið næst á dagskrá og var þar margt um manninn eins og vanalega.  Þarna lenti ég í smá ´´ævintýri´´  Ég var með trefil með kögri um hálsinn og var að labba á eftir manni með bakpoka.  Allt í einu er togað í trefilinn og hausinn á mér dregst áfram , ég var ekki alveg að kveikja á perunni strax hvað var í gangi. En svo kom í ljós að kögrið hafði orðið fast í rennilásnum á bakpokanum sem maðurinn fyrir framan mig var með.
Nú voru góð ráð dýr, átti ég að reyna að losa mig sjálf, skyldi hann þá ekki halda ða að ég væri að reyna að opna pokann hans...  ég ákvað að kalla halló, halló og þá sneri hann sér við og sem betur fer losnaði ég þá frá honum, þetta var útlendingur , ég veit ekki hvað manngreyið hefur haldið..
Ragga kíkti svo aðeins í kaffi og við þrjú fórum í göngutúr og skoðuðum meðal annars garðinn við listasafn Einars Jónssonar.
kv. dóra

klukkan hálf sex var búið að snæða kvöldmat hér á bæ og ákveðið var að fara út í göngutúr áður en við breyttumst í sófaklessur .  Við örkuðum náttúrulega niður Laugaveginn og niður í Grjótaþorp og vorum kominn í kirkjugarðinn við Suðurgötu áður en við vissum af,  neiiii.. við vorum ekki að velja okkur stað..
nú var mér orðið asskoti kallt, svo við ætluðum að hita okkur aðeins með því að labba í gegnum ráðhúsið.  Þar lenntum við á bráðskemmtilegri sýningu , flottir skúlptúrar og þrívíddar ljósmyndir.  Og svona til upplýsingar, þá er ekki hægt að labba í gegnum ráðhúsið á kvöldin, við þurftum að fara út sömu leið og við komum inn.  En það var allt í key því mér var orðið hlýtt..
kv. dóra